Ma Xiu Jia

Nieuwjaar

1 Januari 2006, 2 uur 22 's ochtends

Nieuwjaar is hier ondertussen alweer afgelopen. De Chinezen vieren deze dag, net als kerstdag, nauwelijks. Dat komt omdat ze hun eigen nieuwjaar later dit jaar vieren (ik spreek ondertussen natuurlijk al met het dédain van een habitué over 2006), en dat komt omdat de Chinezen nog steeds verlekkerd zijn op hun maangebaseerde kalender. Ik had echter gaarne een ander onderwerpje aangetoetst.

Ik heb hier nu net een studente die onlangs in een coma is gesukkeld. 't Is nogal een luguber geval. Blijkt dat ze last heeft van cysticercosis, of iets in dien aard. Dat is, zo wordt hier en daar verteld op het internet, een nogal ongebruikelijke aandoening. Er wordt hier gefluisterd dat ze de eerste zou zijn in China in veertig jaren of zo. Dat is misschien overdreven, maar niettemin. Wat is dat echter, die zuster Zarkozy? Wel, dat is iets wat je kan krijgen als je lang genoeg met een lintworm in je darmen rondloopt. We spreken hier over tien jaar of meer. Als die lange sliertige sloeber in je bloedstroom geraakt, wat soms gebeurt, kunnen zijn (of is het haar, of misschien is het wel zaar?) eieren in je hersenen en ruggegraat terechtkomen. Die eieren gaan na een tijdje gewoon dood, en dan wordt rond die eieren een uitdijende kalklaag gevormd. Een en ander zou te maken hebben met de afbraak van die omelet-gerelateerde materie. Die uitdijende massaatjes beginnen dan de omringende zenuwen te pletten en voor je 't weet lig je patat als een plant in een ziekenhuis met onherstelbare hersenschade. Enfin, dat heb ik zo verstaan. Dat zou nu mijn studente overkomen zijn. Natuurlijk heeft het arme kind geen ziekteverzekering, China zijnde wat het is. Ze heeft dus ook geen geld om een dokter te betalen die haar schedel zou kunnen opensplijten en in haar hoofdekijn zou kunnen redden wat er te redden valt, voor ze verzinkt in de eeuwige slaap. Haar klas is echter in de bres gesprongen en heeft een collecte gehouden en ze hebben, dat heb ik althans horen zeggen, zo'n 30.000 RMB (3000 euro) opgehaald. Ik wist dat eigenlijk niet, maar nadat ik een en ander van horen zeggen had gehoord heb ik ook volgaarne een beetje kluiten in hun open hoed geworpen.

Ach, wat een triest verhaal. Leven en dood in China... 't is soms een wreed stuk zoden. Zo wreed zelfs dat de manier waarop ik dat alles zonet vertelde eigenlijk bijzonder gevoelloos schijnt. Het heeft me niet geheel koud gelaten, maar ik moet met schaamrood op de wangen toegeven dat ik me begod het gezicht van het meisje niet voor de geest kan halen. Ze studeert Engels als hoofdvak, en ze is nummer zeven in haar klas en de Engelse naam die ze koos is Viola, maar dat is al wat ik uit mijn eigen hopelijk eierloze hersenhutsepot kan opvissen. Ik zou me dan wel gaarne verschuilen achter het feit dat ik behalve haar nog zo'n 250 anderen student mag noemen, en dat ik hen allen slechts 90 minuten per week zie, verdeeld in groepen van vaak 30 of meer. Maar ze is deel van een van de kleinste klassen die ik heb, met slechts 23 (of zo) leergierige jonge klakkebijten. Er is geen excuus, maar het maakt voor haar geen enkel verschil.

Welaan, laat me hopen, tegen beter weten in, dat ze volgend jaar in haar klas, wanneer ik aan het begin van het nieuwe semester triomfantelijk binnenwandel, stralend naar me zal blikken en dat ik meteen zal weten wie ze is en dat ze het goed stelt.


Contact | Thuis