Ma Xiu Jia

Sloppy Borders

Thursday, February 17th 2011

Once upon a time, I would frame my Photoshop work painstakingly using a third-party frame that had predefined selection paths hidden in different channels. It was all fine and dandy, except that the only automation I could achieve with it was very much size and aspect-ratio dependent. Since I work with the output of four or five digital cameras that comes in a myriad of different sizes, I decided to switch things up.

I wanted my own Photoshop action that would give me an easy, one-size-fits-all way to frame the image I might be working on at any given time. It would have to work on small and large images regardless of aspect ratio and orientation. I also wanted it to have a subtle amount of that old-fashioned darkroom proof feeling, with smoothly soft edges and every so slightly rounded corners. I believe I've succeeded in creating just that. An example and the action file can be found below.

Example of sloppy border action

The action was created on Photoshop CS5, should work with older versions as well, and can be downloaded by clicking here.

For any comments or suggestions, please refer to this page.

Contact | Permalink | Top

Chinese televisie

Zondag, 31 mei 2009

In de zomer van 2008 werd ik uitgenodigd om een concert bij te wonen van China's voormalige Supergirl Li Yuchun. Tot mijn matige verrassing werd ik door de regie uitgenodigd om op het podium te komen en even met de jongedame een woordje te wisselen. Buitenlanders in China's kleinere steden (zoals Jinan er ongetwijfeld eentje is) worden immers vaak en gaarne ten toon gesteld. Een kleine week na onze keuvel werd het klipje hierboven uitgezonden op de nationale zender van de provincie Shandong. Er zijn jammer genoeg geen ondertitels bij. Laat het volstaan u te vertellen dat ik haar onder andere om haar telefoonnummer vraag, maar dat uiteraard niet krijg.

Contact | Permalink | Top


7 maart 2007
Een wagen zindert over de straat

Onlangs luisterde ik met oren vol gaarnte naar Martin Bailey's podcast over pannen, een techniekje om bewegende onderwerpen relatief scherp in een volledig vergane bewegingswaas te vereeuwigen. Je ziet hierboven een resultaat, genomen met mijn nog steeds getrouwe Canon IXUS 800 IS. (Er staat een Canon EOS 400D aan de deur te kloppen, en een serie objectieven dat mijn optimistische Chinese wedde voorwaar belachelijk zal maken, maar dat is tussen haakjes.)

Het beeld is een halve seconde geëxposeerd met een apertuur van 2.8, wat het wijdste is dat mijn zakbroekschietertje toelaat. Ik meen dat het rasterachtige patroon te wijten is aan de IS (image stabilizer) uit de naam van het toestel. De beeldstabilisator trachtte angstvallig (en nogal schokkerig, zo blijkt) alles recht te houden. Na 't aanschouwen van dit beeld meende ik te begrijpen waarom mijn machientje een pan-modus heeft voor het gebruik van de IS. Die modus is hierboven niet gebruikt. Ter vergelijking hieronder een andere pan poging, nu wél gebruikende die modus. Vergeef me daarbij echter dat het toen al een beetje te donker was. Hoe donkerder, immers, hoe moeilijker de sluiter in toom te houden valt (zeker op een half-automatisch dingespel als het mijne). Sluiters moeten voor het pannen immers iets langer open blijven dan wenselijk zou zijn in het Victoriaanse Engeland, maar ook weer niet té lang, want trage bewegende sluiters zorgen voor fotonpap.

Een jammer ziekenwagentje

Contact | Permalink | Top

Google and YouTube sitting in a tree

October 17th, 2006

So Google bought YouTube. And they paid US$1.6 billion for it. Three young'uns, all of them more or less my age, sold a website they created about a year ago and instantly became millionaires many (many) times over. Allow me to duly take my place in the long line of well-wishers that has started forming ever since last week's announcement.

Steve Chen, Chad Hurley and Jawed Karim
YouTube's three founders: Steve Chen, Chad Hurley and Jawed Karim (pictures courtesy of someone else)

However, while waiting for my turn to kneel down and kiss the knuckles of the new kings of the internet, I'd like to pause for a moment and discuss a less well-known fact about Google. A fact that I've read surprisingly little about during my daily rounds of the web, dilligently skimming oodles of posts on the latest in tech.

Google voluntarily censors its own Google Video web portal out of existence in China. I'm totally in the dark as to why they do this. People who happen to live in China and who happen to enjoy YouTube (I'm guilty on both counts), are probably right in fearing that the arcane rulers of Google might prescribe a similar regimen of self-censorship for their fledgling acquisition. Google itself stated that: "YouTube will operate independently to preserve its successful brand and passionate community." For now, that might mean that they'll leave well enough alone. But who knows what the future will bring?

It's well-known and exhaustively publicised that 谷歌 (1) ('gu ge', Google's Chinese name) is in cahoots with the restrictive government of China. Last january jaws dropped around the world when Google, until then everybody's can-do-no-wrong darling, decided to censor the content it provided to users in China. That decision was part of their efforts to ensconce themselves relatively early in the still young Chinese internet market (last July, around 123 million Chinese were 'internet users', out of a total population of 1.3 billion). Apparently, to be able to compete with Chinese search giant Baidu, they deemed it necessary to set up offices in China, and acquire the domain. However, the local government would not allow them to set up in the country if they did not agree to do as other web companies in China do: self-censor. Google said yes, forgot their 'Do no evil' corporate slogan and tried to talk their way out of their self-inflicted PR mess by saying that providing information, even "filtered", is better than not providing information at all. Thousands of writers on the web took a moment to wag their finger at Google, and subsequently went on to immediately forget the entire episode. Google started filtering and people stopped caring.

There is more though: Google Video is not available in China. It wasn't before and it isn't today. Without getting into a lot of gory details, let me qualify that statement by presenting you with a smidgeon of fact. Google's video site,, presents only its homepage in China, but doesn't actually allow people in that country to watch anything. When someone who happens to be in China tries to access any of the (free) videos presented on the homepage they are friendly yet unwaveringly told to go pound sand. When you are unfortunate enough, for example, to be baptised as netizen (2) (as I once was not too long ago) you will be unable to delight in the inane antics of say, the dancing penguins that were featured prominently on the site. Giddy with anticipation though you may be, clicking on the the penguins will only take you to the following page:

Google Video is not available in China
Instant frustration!
Having a static message up on a website for more than a year, thanking people for their patience is akin to smiling politely while you kick a man between the legs.
Moreover, I feel compelled to point out that this is not my country: I am not Chinese, I only live here.
So make with the penguins already!

Now, for those interested, there is a way to get gratification throughout all this: downloading and allowing the lovely threesome Tor, Vidalia and Privoxy to do their thing. Though again, I don't want to go into too many details, (if that's what you're after, I'd implore you to check out EFF), I do want to tell you that my Firefox browser is set up to change identities at the press of a button (Proxybutton to be exact). Though I might be known as one moment, the next I can be, for example, And I would be, for all accounts and purposes, hailing from Berlin, Germany. Most importantly, I'd be in instant penguin heaven:

Penguin heaven
The penguins load, but they do so very reluctantly. It took many minutes to load a mere 23 seconds of penguin joy.

There are two major problems with this solution, however. First is the fact that the installation of external software is required. It may not be available or even comprehensible to the average computer user. Moreover, many of China's internet users use the net in the non-privacy of internet café's, where installing software is often prohibited, and where installing software to specifically circumvent the government's content restrictions might not be such a good idea to begin with.

Another problem, and a big problem at that, is that Tor, godsend though it may, slows downloadspeeds to a mere trickle. Viewing a short video becomes an undertaking that must be carefully deliberated, planned and executed.

Also, though perhaps less hard-hitting point than ephemeral musing of a slightly neurotic net surfer: One of Tor's stated aims is "[...] protecting you from websites that build profiles of your interests, local eavesdroppers that read your data or learn what sites you visit." It conjures vague images of persecuted dissidents, future Nobel peace prize winners perhaps, sitting in dingy caves, feverishly banging their world-changing prose into the keyboards of battered laptops. The Tor network was erected with lofty aims. As such, I feel a little guilty when I pull such low-brow fodder as dancing penguins through its straining pipes.

In conclusion, although it's unclear as to why Google decided to shutter its video service to surfers from China, one would hope that they will not do the same to their recently acquired YouTube service.

(1) The preceding are two Chinese characters. To have them display correctly, you need to have Chinese fonts installed on your computer.

(2) As the friendly and professional folks at APNIC will tell you, that particular IP address is managed by TelChina(SD), and gets assigned dynamically to the latter's broadband customers in Jinan, Shandong, China.

Contact | Permalink | Top


17 september 2006
Nieuwe studenten volgen gedwee de bevelen van een jonge soldaat

Een nieuwe herfst, een nieuw semester. Nu september volop de trap aan het afrollen is, zijn Chinese hogescholen ver en wijd weer gevuld met nieuwe en niet-zo-nieuwe studenten. Terwijl de hogerejaars-studenten zich meteen beginnen laven aan de ontelbare bronnen van wijsheid die leden van het onderwijskorps voor hen zijn, worden nieuwe studenten twee à drie weken apart genomen en door beroepsmilitairen opgeleid in de nobele kunsten der legernij. Meisjes en jongens gelijk leren drie weken lang hoe met hoog opzwepende benen in een rij te stappen en hoe samen met je lotgenoten, als uit één borst, zulke relevante informatie als Ha! (vrij vertaald: Ha!) of Yi! Er! San! Si! ("Eén! Twee! Drie! Vier!") roepend te scanderen. Soms wordt de jonge snaken één of twee traditioniele kung fu poses getoond (voorwaar alom geroemd als ijzeren wapens in de strijd tegen fluitende kogels en brullende raketten).

Een moedervlek haast op de maand september zijn de nette lange rijen studenten die in gelid laveren tussen de dorre grijze en glimmend nieuwe gebouwen van kampussen over het hele land. Tijdens de eerste paar weken van het schooljaar is de lucht in de lessen van de oudere studenten zwanger met het geluid van neerslaande voetstappen op asfalt en gebrul uit jongvolwassen Chinese kelen. Veel van die oudere studenten vertellen met een naar nostalgie neigende zweem in hun stem over die paar weken als soldaat. De legerdienst lijkt voor velen een belangrijke socio-psychologische functie te vervullen. Fragiele jongvolwassenen, voor het eerst vanonder moeder's rokken uit en vaak in een nieuwe stad (een betonnen heksenketel) komen terecht in een décor waar ze niets of niemand kennen. Allen willen ze behoren tot een groep en tot een netwerk. Dat is elders in de wereld zo en dat is zeker zo in China, waar iemand zonder guanxi (vertaling: netwerk, relaties) iemand is die niet bestaat. Hun legerdienst werpt hen in een groep gelijken: allemaal nieuw, allemaal in een wit t-shirtje, allemaal onwennig onder het geblaf van licht autoritaire soldaten. Snel worden banden gesmeed, sterke banden die vaak de daaropvolgende drie jaar samenscholing lang overleven.

Eén van de doelen van deze jaarlijks weerkerende horlepiep is genoeg reserves aan te leggen voor 's lands strijdkrachten. Elk jaar worden aanzienlijke sommen renminbi (de Chinese munteenheid) gepompt in het militair apparaat. In 2005 was het openbaar bekendgemaakte budget voor defensie 24,5 miljard euro.(1). China is daarmee knap tweede op een globale lijst van defensie-spendeerders. Dat China zo'n relatief groot bedrag toewijst aan het paraathouden van een vechtmachine hoeft misschien niet te verwonderen. China is immers het land met (veruit) de grootste bevolking ter wereld. Ook is het, met haar 9,597 miljoen vierkante kilometer, oppervlakte-gewijs het vierde grootste land ter wereld, na Rusland (met 17,075 miljoen vierkante kilometer), Canada (met 9,984 miljoen) en de VS (met 9,631 miljoen) (België kan zich, ter vergelijking, trots bogen over 30528 vierkante kilometer grond).(2) Overigens wordt algemeen aangenomen dat het defensie-budget van dit soms stiekeme land in realiteit een stuk hoger is dan wordt toegegeven. Hoe het ook zij, het verzinkt volledig in het niet als het vergeleken wordt met de 330,9 miljard euro die in 2005 door de Verenigde Staten in defensie werd gepompt.(3)

China's uitgaven verwonderen echter misschien wel een beetje wanneer het uitspraken over 'vredelievendheid' laat vallen als regendruppels aan de Belgische zomerkust. China onderstreept vaak en graag dat het een vredelievende natie is. Chinees president Hu Jintao kan worden geciteerd als uitend, net een jaar geleden: "China is a peaceful country".(4) De retoriek die door de overheid gebruikt wordt om haar uitgaven te verantwoorden voor vriend en vijand is 'verdediging', en de onderdanen hebben alvast weinig moeite om dat te slikken. De tweede wereldoorlog en het Japanse leger hebben immers lelijk huisgehouden in dit trotse land. Bij de bevolking leeft tot vandaag een niet negeerbaar gevoel van Nie Wieder!. Jonge studenten in hedendaags China, de intellectuele upper-class in een land dat wijsheid en studie als hoogste goed houdt, vertellen graag zonder blozen dat ze alle Japanners haten en naar het leven staan. Een deel van diezelfde studenten koesteren gelijkaardige gevoelens jegens de Verenigde Staten. Daarnaast zijn vele jonge Chinezen ook snel bereid om te vreemdelingen in te lichten over het feit dat China het beste land ter wereld is. Ze blikken onbegrijpend en een beetje meewarig als gerepliekeerd wordt dat 'best' onmogelijk quantifiëerbaar is, en dus opinie eerder dan feit. Dergelijk chauvinistisch nationalisme, samen met een uitgekiende dosering van nauwkeurig gemouleerde informatie, zorgen voor een gewilligheid en paraatheid die in Europa onvoorstelbaar is.

Jonge studentes wachten zwijgend op bevelen

(1) China's Defense Budget

(2) CIA World Factbook

(3) U.S. Military Spending

(4) China Rising: Hu Jintao Set to Dispel Suspicions in U.S. Visit

Contact | Permalink | Top


13 September 2006
Tibet foto
Bergen in de schaduw van Mount Kailash, in het westen van Tibet. Een voorsmaakje van hetgeen vanaf vandaag te zien is op deze site.

Ik heb alweer redenen om me te verheugen. Vandaag gaat m'n verheugseling ten eerste, ten meeste en ten enigste om het feit dat ik net de fotofunderingen van m'n site vol beton heb gestort. Er zijn vanaf vandaag bijna 200 fijne foto's te zien, en geloof me vrij, ik ben zo vrij geweest te bloemlezen. Van de naar de 20.000 neigende digitale foto's die ik tot heden genomen heb is 200 voorwaar nauwelijks een handvol. De aardige lezer hoeft dus niet bang te zijn zich dra te bevinden in een eindeloos moeras van bijna onmogelijk uit elkander te houden foto's. Ik doe wat ik kan ter uwentwille. Daar gaat het om.

Twee afzonderlijke reeksen heb ik aangelegd. Mijn aloude 'permanente collectie' (die op zijn laatste benen begint te lopen... ach) is nog steeds te vinden, al zij het onder de huidige vernieuwde link alhier (een link die uiteraard ook boven deze tekst is te vinden). Daarnaast echter, en misschien interessanter, is er een lange reeks foto's uit Tibet op de site gekwakt (om het op z'n Boons te verwoorden). Ik heb genoten van mijn twee maand lange reis aldaar (pardon, ONZE reis, de reis van mijn geweldige tante Tille en ik), en hoop er de volgende dagen en weken mondjesmaat over te kunnen berichten. Laat me hier publiek hopen dat de lezer ondertussen van de plaatjes zal genieten.

Ik wil mijn point final echter niet neerspietsen voor ik het volgende vertel. Het gaat om de nogal lamlendige, door de muizen licht aangekauwde net-verbinding die tussen mijn huidig thuisland en België lijkt te liggen. Het gaat ook om de vele klachten die ik daarover hoor van Chinese nieuwsgierigen ('meester Ma, Uw website laadt zo traag!'). Hetgeen ik dan ook zeggen wil is dat de foto's nogal sterk samengeperst zijn. Dat zorgt ervoor dat ze klein zijn en vinnig laden. Het heeft echter als spijtig gevolg dat ze niet altijd naar hun volle vermogen kunnen schitteren. 't Pijnt me mezelf tussen de Scylla en de Charybdis te bevinden, maar, zoals de Chinezen gaarne zeggen, mei banfa (daar is niets aan te doen). Niettemin, mocht iemand (U bijvoorbeeld!) benieuwd zijn hoe een niet verkleinde en niet fel ineengedrukte versie van een bepaalde foto er zou uitzien, dan kan mij daar altijd om gevraagd worden via één van de overal vindbare 'Contact' linken. Dank u wel.

Tibet foto
Deze jonge Tibetaantjes hadden u gaarne verwelkomd in de Tibet sectie van deze website.
Tibet foto
Ook in de permanente collectie heeft een kleine stoelendans plaatsgevonden. Er zijn heel wat nieuwe... um, oude foto's te vinden.

Contact | Permalink | Top


11 September 2006
handgeschreven hanzi
Mijn jammere handgeschreven han-zi (Chinese karakters), die door Chinezen vlot (en terecht) herkend worden als het gekriebel van een klein kind.

Chinees studeren is een pijnlijke bezigheid. Twee-en-een-half jaar reeds lubber ik aanmatigend, doelloos keitjes trappend op de oever der taalstudie. Wat kan ik ondertussen? Ik kan een gesprek voeren, en ik kan dat zeker met die goede (Chinese) zielen die erin slagen hun taalgebruik op mijn meelijwekkende niveau te houden (ik overdrijf misschien een beetje). Er is echter vaak nog stof waar ik niet doorheen kijken kan. Erger nog, televisie bekijken of radio beluisteren is onbegonnen werk. Mijn kennis is daarvoor pijnlijk onvoldoende. Af en toe, met een welhaast autistische concentratie, kan ik de grote lijnen van het betoog uit de woordensoep pulken. Dat kan ik echter helemaal niet als ik probeer iets te lezen. Een menu of een krant is genoeg om me in een korte existentiële crisis te werpen. De hoeveelheid onvatbare informatie bevat in een paar vierkante centimeter papier is verpletterend. Het wordt daarenboven ook jammer genoeg niet snel beter. De snelheid waarmee ik nieuwe woorden aanleer verzinkt in het niet vergeleken met het huidverschroeiende tempo waarmee die snelheidsduivels, gletsjers, bergen afrazen. Mijn hart breekt telkens ik op straat één van de legioenen gniffelende kleine jongetjes en meisjes zie, niet meer dan 10 jaar oud, verdiept in Chinese vertalingen van het erfgoed van James Joyce ("Finnegan's Wake" is hier erg populair bij de schoolgaande jeugd).

Het is misschien niet allemaal mijn schuld. Ik werd immers niet in China geboren. Ook begon ik pas laat met het bestuderen van het (hier) plaatselijke gewouwel. Het door linguïsten met schuimlippen bezongen 'gouden venster der taalverwerving' staat ondertussen slechts nog op een klein verroest kiertje. Maar... ik moet met pioenrode wangen toegeven dat ik me pas sinds een flink jaar op intensievere studiemethodes heb gestort. En dat vaak niet met volle overgave. Het grootste deel van mijn kennis heb ik al horend en zeggend opgedaan. Dat is nuttig zolang de communicatie horend en zeggend verloopt. Maar... vaak gebeurt dat niet zo. Misschien, wie weet, trek ik me vloeiender uit de penarie trek dan menig een in Europa studerend aspirant sinoloog. Waarschijnlijk zijn er weinigen onder hen die een paar frasen plat Jinanees kunnen uiten. Maar zij kunnen ongetwijfeld vlot teksten lezen, en zijn misschien na een jaar (of twee) op een niveau dat hen toestaat met vlag en wimpel in de onaardig moeilijke HSK test te slagen. [De HSK is een test die gepasseerd moet worden door buitenlanders die aan een Chinese universiteit wensen te studeren. Iemand die in de HSK slaagt kent in principe evenveel Chinees als een 18-jarige middelbaar geschoolde Chinese snoodaard.]

Het grote probleem voor mij, als voor zowat alle andere buitenlanders die hun tanden stukbijten op die aartsmoeilijke taal, is dat Chinees eigenlijk twee talen omvat, die schijnbaar geen enkel uitstaans hebben met elkander en die apart van elkander aangeleerd moeten worden. Ik heb het dan niet over twee dialecten, of over twee talen in de traditionele zin. Neen. Ik bedoel dat Mandarijns Chinees uit elkaar valt in twee niet aan elkander te lijmen taalkundige universa: het gesprokene en het geschrevene. Hoeveel je ook zeggen kan, als je nooit met een boekje of met flitskaartjes hebt neergezeten om han-zi (Chinese karakters) in je hoofd te persen, dan kun je niet lezen. Niets. En als je 100 karakters hebt gestudeerd dan kun je welgeteld 100 karakters lezen. Soms zijn die op zichzelf een woord. Soms worden ze aan één of meerdere andere karakters gekoppeld en vormen die samen een woord. Na het studeren van 100 karakters kan je dus misschien (in een perfecte wereld) net 100 woorden lezen, maar hoogstwaarschijnlijk veel minder. (Echter, nadat je de 26 karakters van het Romeins alfabet leert kun je, in principe, alle woorden uit om het even welke Indo-Europese taal leren). Natuurlijk, toegegeven, de eerste 100 karakters zijn veruit de moeilijkste (om het even welke specifieke karakters je toevallig als eersten aanvalt). Het wordt eenvoudiger. Hier en daar zijn de beginselen van een systeem ontwarbaar. Er zijn heel wat dingen die vaak terugkomen. Maar, nieuwe karakters studeren wordt jammer genoeg nooit zo gemakkelijk dat je het hele intensieve studie-ding niet meer nodig zou hebben. Over die hele problematiek las ik onlangs nog het volgende geweldig interessante en plezierende artikel, een must voor zij die zich geroepen voelen.

Niettemin. Hoewel de toon van het voorbije misschien de lagere regionen van de humeurladder bespeelde, wil ik de eerste zijn om je te vertellen dat de studie van de taal der Chinezen een feest is. Het is een feest voor de hersenen, die evenwel na nog geen uurtje intensieve studie donzige pluimpjes stoom de koele kamerlucht insturen. Ik word intens gelukkig bij het bestuderen van de ingeniositeit waarmee sommige karakters opgetrokken zijn. Laten we even een voorbeeldje bekijken. Het karakter 'chou', prentje 1 hier beneden, heeft als betekenis 'ongerustheid, ongelukkigheid'. De ongeïnitieerde kijker slaagt er hopelijk in te zien dat het karakter drie delen heeft. Linksboven zie je 'he', een ander karakter (de meeste Chinese karakters zijn een combinatie van andere karakters). 'He' betekent graanhalm. Daarnaast, in de rechterbovenhoek, vind je 'huo', een karakter dat vuur betekent. 'He' en 'huo' samen betekenen 'qiu' (herfst). Dat op zich toont poëtische logica. Herfst is de tijd waarin graan de kleur van vuur krijgt. Wanneer groen overgaat in goudgeel, is het tijd voor de oogst. En nog meer dergelijke bucolica. Onder 'qiu' zien we een derde karakter, 'xin', wat hart betekent. Die drie/twee delen samen worden gelezen als 'chou' (wat overigens de tweede van de vier Chinese tonen draagt - lang en plat -). Onrust of ongeluk wordt geschreven als herfst van het hart. Ach.

Prentje 1, 'chou'

Evenwel, er is een reden voor deze neuzelingen over deze parafernalia. Ik heb sinds kort een privé-leraar onder de arm genomen, en het ziet ernaar uit dat ik er morgen of overmorgen nog eentje bijneem. Ik heb al langer het gevoel dat ik deze studie niet mijn alles gegeven heb. Het is een gevoel waar ik al te jammerlijk mee vertrouwd ben (aanmodderend is een adjectief waarmee een groot deel van mijn activiteit beschreven kan worden). Maar, daar staat een einde aan te komen. Dit initiatief heeft evenveel als doel mezelf in gang te houden, als mij te kunnen laven aan de bron der wijsheid van een moedertaalgebruiker. Ik heb hier en daar woordje laten geworden, over het feit dat ik graag een student in de Chinese taal- en letterkunde had ontmoet die mij voor een prijsje wat zou begeleiden in mijn studie. Nogal snel boden twee vlegels zich aan. Ik heb dat voornamelijk te danken aan de cyber-hulp van de lieflijke Ka die vanuit Guangdong (meer dan 2000 kilometer ten zuiden van... hier) een keyboardje bijstak. De twee sloebers studeren aan de Shandong University (een in China redelijk vermaarde unief). Wij zijn een loon(tje) van 10 RMB per uur overeengekomen (een goeie euro). Dat is het dubbel van wat de Amerikaanse hamburgerrestaurants hier verlonen (en die zijn hier, in een ontstellende omkering van de realiteit die ooit de mijne was, redelijk goeie betalers; in het bijzonder voor studentenarbeid). Ook krijgen de snaken de kans om via osmose hun Engels wat op te krikken, en dat ten huize van één van de weinige buitenlanders in de stad. Ik hoorde nog geen klachten.

Als je Chinees wilt kennen, dan heb je een serieus paar, um..., kilogrammen materiaal nodig.

Contact | Permalink | Top


10 September 2006

Het verheugd me je te kunnen vertellen dat er vernieuwingen aan het gebeuren/gebeurd zijn. Je ziet ongetwijfeld al dat de site er anders uitziet. Je zou blind moeten zijn om het niet te zien; de kleuren zijn misschien wat, ahum, fel. En hoewel die kleuren niet het belangrijkst zijn, en het nieuwe uitzicht dat ook niet is, had toch met enige trillende gaarnte je reacties over dit alles had ontvangen. Vergeet niet hier of daar op de reageer-link te drukken waarmee mijn site gepeperd is.

Er zijn de laatste paar dagen heel wat nieuwe foto's op dit webboek belandt. Je kunt ze vinden door hier te klikken, of bovenaan, op de link die redelijk beschrijvenderwijs 'tibet' werd gedoopt. Echter, mocht mijn site te traagzaam blijken, en je de foto's slechts wenend en klagend kan zien voorttrekken, een witte wagen gelijk, wel, dan kun je ze ook bekijken op de pijnlijk modieuze site Flickr.

Overigens, een lopende blaam voor mijn pietelijke site is het feit dat ik al ruim twee-en-een-half jaar beweer dat ik in Anshan woon. Laat het geweten zijn dat dat niet juist is. Een lang verhaal en een paar uur onaangenaamheid staan tussen mij en die staalstad in het noorden des lands. Ik woon, en heb gewoond, sinds ik naar dit grote land verhuisde, in de oostelijke stad Ji Nan (hoofdstad van de snakelijke provincie Shandong). Ter penantie kleef ik hieronder een satellietfotootje waarop mijn tegenwoordige woonst te zien is.

Mijn thuis
Een satellietfoto van het Railway Polytechnic Institute in Jinan. Het zal ongetwijfeld de weetgrage bezoeker aan mijn site verheugen te weten dat mijn thuis zich in het roodomrande gebouwtje bevindt.

Contact | Permalink | Top


1 Januari 2006, 2 uur 22 's ochtends

Nieuwjaar is hier ondertussen alweer afgelopen. De Chinezen vieren deze dag, net als kerstdag, nauwelijks. Dat komt omdat ze hun eigen nieuwjaar later dit jaar vieren (ik spreek ondertussen natuurlijk al met het dédain van een habitué over 2006), en dat komt omdat de Chinezen nog steeds verlekkerd zijn op hun maangebaseerde kalender. Ik had echter gaarne een ander onderwerpje aangetoetst.

Ik heb hier nu net een studente die onlangs in een coma is gesukkeld. 't Is nogal een luguber geval. Blijkt dat ze last heeft van cysticercosis, of iets in dien aard. Dat is, zo wordt hier en daar verteld op het internet, een nogal ongebruikelijke aandoening. Er wordt hier gefluisterd dat ze de eerste zou zijn in China in veertig jaren of zo. Dat is misschien overdreven, maar niettemin. Wat is dat echter, die zuster Zarkozy? Wel, dat is iets wat je kan krijgen als je lang genoeg met een lintworm in je darmen rondloopt. We spreken hier over tien jaar of meer. Als die lange sliertige sloeber in je bloedstroom geraakt, wat soms gebeurt, kunnen zijn (of is het haar, of misschien is het wel zaar?) eieren in je hersenen en ruggegraat terechtkomen. Die eieren gaan na een tijdje gewoon dood, en dan wordt rond die eieren een uitdijende kalklaag gevormd. Een en ander zou te maken hebben met de afbraak van die omelet-gerelateerde materie. Die uitdijende massaatjes beginnen dan de omringende zenuwen te pletten en voor je 't weet lig je patat als een plant in een ziekenhuis met onherstelbare hersenschade. Enfin, dat heb ik zo verstaan. Dat zou nu mijn studente overkomen zijn. Natuurlijk heeft het arme kind geen ziekteverzekering, China zijnde wat het is. Ze heeft dus ook geen geld om een dokter te betalen die haar schedel zou kunnen opensplijten en in haar hoofdekijn zou kunnen redden wat er te redden valt, voor ze verzinkt in de eeuwige slaap. Haar klas is echter in de bres gesprongen en heeft een collecte gehouden en ze hebben, dat heb ik althans horen zeggen, zo'n 30.000 RMB (3000 euro) opgehaald. Ik wist dat eigenlijk niet, maar nadat ik een en ander van horen zeggen had gehoord heb ik ook volgaarne een beetje kluiten in hun open hoed geworpen.

Ach, wat een triest verhaal. Leven en dood in China... 't is soms een wreed stuk zoden. Zo wreed zelfs dat de manier waarop ik dat alles zonet vertelde eigenlijk bijzonder gevoelloos schijnt. Het heeft me niet geheel koud gelaten, maar ik moet met schaamrood op de wangen toegeven dat ik me begod het gezicht van het meisje niet voor de geest kan halen. Ze studeert Engels als hoofdvak, en ze is nummer zeven in haar klas en de Engelse naam die ze koos is Viola, maar dat is al wat ik uit mijn eigen hopelijk eierloze hersenhutsepot kan opvissen. Ik zou me dan wel gaarne verschuilen achter het feit dat ik behalve haar nog zo'n 250 anderen student mag noemen, en dat ik hen allen slechts 90 minuten per week zie, verdeeld in groepen van vaak 30 of meer. Maar ze is deel van een van de kleinste klassen die ik heb, met slechts 23 (of zo) leergierige jonge klakkebijten. Er is geen excuus, maar het maakt voor haar geen enkel verschil.

Welaan, laat me hopen, tegen beter weten in, dat ze volgend jaar in haar klas, wanneer ik aan het begin van het nieuwe semester triomfantelijk binnenwandel, stralend naar me zal blikken en dat ik meteen zal weten wie ze is en dat ze het goed stelt.

Contact | Permalink | Top

Bij het einde van een jaar

1 Januari 2006

De klok heeft nog nauwelijks twaalf geslagen in China en ik begin te tijpen. Terwijl in België misschien nog van de laatste zon van 2005 genoten wordt, zit ik hier midden in de donkere nacht in een land dat het niet zo heeft op nieuwjaarsvieringen. Geen vuurwerk, geen baldadig gezwalp over de brede voetpaden, nauwelijks een auto op de straat met aan weerszijden vier rijvakken midden in het centrum van de stad waarin ik woon.

Als het voorbije jaar een betekenis kon hebben, dan was het misschien het jaar waarin ik China een beetje begon te begrijpen. Ik zeg een beetje, maar het is eigenlijk iets minder, een trijfeltje misschien, als me dit neologisme vergeven kan worden. Ik heb me, in het bijzonder in mijn eerste jaar hier, heerlijk gevoeld in mijn pluizige mantel van dilettantisme. Het warme gevoel dat ik me niet druk hoefde te maken om alles wat verkeerd was, omdat het het mijne niet was, en ik er los van stond. Bovendien kon ik dikwijls een glimlach niet onderdrukken wanneer ik het feit beponderde dat ik hier was, en dat ik hier kon zijn, en dat ik dit alles kon zien, terwijl zovelen van de mijnen dat niet konden of wilden of zouden. Ik leefde met hezelfde surplus aan energie als ik voelde terwijl ik een jaar in Spanje woonde. Ik heb vreemdelingenschap uitgeprobeerd en het staat me erg aan.

Dat alles is een beetje veranderd in het voorbije jaar. Al hetgene wat ik blijf zien en horen en doorleven is stilaan doorheen de dikke stenen vestingswallen rond mijn louter observerende geest aan het sijpelen. Veel van mijn overtuigingen, dingen die vroeger onverwoestbare ijzeren pilaren waren in mijn geestesleven, dingen die zo rotsvast en juist leken dat ik me er vaak niet van bewust was dat het slechts overtuigingen waren, zijn stilaan aan het smelten, en onthult wordt slechts een synthetisch rubberen kern. België lijkt steeds kleiner te worden hoe langer ik in het grootste land ter wereld woon. Hoewel ik mijn oog elke dag wat over de website van De Morgen laat lodderen, is de enige reactie die ik vaak kan opbrengen een gefronste zucht, vermoeidheid bij het denken aan zoveel onozeldoenerij van horlepiep-dansende politici in een kleine zandbak. Ik schaam me evenwel om mijn blasé. De wereld is niet meer dezelfde, en toch niet heel anders.

Het is echter geen lofzang op China die ik hier zing. Wanneer ik over mijn toekomst denk zie ik mezelf nog enkele jaren in China. Het is voorwaar een aangename plek voor buitenlanders. De égards vliegen om je hoofd, en, als je niet oppast, ertegen. Tegelijk maak je eerstehands mee hoe anderen erg anders kunnen denken, en tegelijk ook gewoon mensen zijn. Te zien wat wij gemeen hebben, en waar we verschillen. Mij in mijn eigen vrije tijd te kunnen verdiepen in iets fascinerends als het Chinees. Ik bedoel de taal en het schrift, een droom voor elke linguïst, en zij die er niet over dromen, moeten dringend gaan slapen. Ik heb echter ook een oogje op een plek als Canada, een middengrond, een nieuwe wereld, tussen Oost en West, met iets van beiden. Dat is zeker zo mocht ik mij verbinden aan een Chinese vrouw. Canada? Misschien omdat China te vaak schoonheid mist. De overheden hebben er met hun 'schone lei'-beleid op toegezien dat er niet veel overblijft van het oude China, en het nieuwe China lijkt soms niet meer dan een schel vaalgrijs beton waarop bijna anderhalf miljard mensen zich traagzaam voortbewegen van geboorte naar dood.

Contact | Permalink | Top


Vrijdag, 5 maart 2004

Ik begroet jullie vanonder een donkerzwart gesternte, wat niet hoeft te verwonderen: het is hier immers kwart voor elf 's avonds. Mijn horloge leert me dat het aldaar, bij jullie, kwart voor vier 's avonds is. Aldus!

Ik kan met een lichte glimlach melden dat het hier nogal fijn is. Ik ben in Beijing (na vier uurtjes slaap op het vliegtuig) inderdaad gebotst op een Chinese die trots met mijn naam op een blaadje papier naar het allegaartje verse immigré's stond te zwaaien dat net Peking had bereikt. Ze kocht me prompt een ticket en een leuk monopolie-achtig blaadje waarin de Chinesen gaarne luchthaventaks zien. Mij niet gelaten. Ze hielp me geld wisselen en deed ongetwijfeld nog enkele helpende dingetjes, maar even later was ik toch alleen, en dat voor de volgende zes of zeven uur. Peking zelf was te ver om met een mijner blitsbezoeken geëerd te kunnen worden. Dus het was rondhotsen met een bagagekarretje, vechten met de slaap, zwalpen van wachtzone naar wachtzone, een broodje eten, maar dat door de jetlag helemaal niet smakelijk vinden. Om vijf uur of zo vertrok mijn volgende vlucht. Richting Ji'nan (uitgesproken dzjinan, hoofdstad van de provincie Shandong, slechts 420 kilometer ten zuiden van Peking). Een zeer bobbelige vlucht. Meteen na vertrek begon ons vliegtuig onbedaarlijk te schommelen en te hotsen, en dat bezorgde mijn al licht ontregelde en ondertussen ook gejetlagde maag beslist geen jolijt. En daarbij komt dat kleine sprokkeltje informatie, dat ik ooit ergens opdeed, claimende dat een overgrote meerderheid van de vliegtuigrampen plaatsvinden in het eerste kwartier na het opstijgen. 't Was niet zo aardig.

Maar in Ji'nan werd ik, na enkele minuutjes wachten, toch aangeklampt door twee Chinese Chinesen, en in een kleinig gammel busje meegevoerd naar mijn nieuwe woonst voor 't volgende halfjaar. Op een baan bevolkt door fietsers, steekkarren met hoge balen hooi, tractoren met oude vliegwielmotoren, kleine bromfietsachtige contrapties, gammele busjes, auto's (soms poepsjiek), wrakkige aaneenklevende collecties roest, allemaal gebruikmakend van hetzelfde baanvak. Een rit van minstens drie kwartier, door velden die me weifelend deden vragen waar de zes miljoen inwoners van mijn nieuwe thuisstad vanavond heen waren. Maar later werd de bewoning toch dichter, het verkeer stedelijker (doch nog steeds een gekke en vermoedelijk onverhoeds dodelijke erwtensoep naar onze verwende normen) en voor ik het wist waren we ter bestimminghe.

Een heel aardig appartement werd me getoond, bevattende een inkomhal/salon met 'love seat' (zo noemde mijn Chinees/Engelse inventaris het) en salontafeltje, een living/eetkamer daaraan grenzend en daarin overvloeiend, een aparte vrij ruime keuken (met frigo, microgolf, fornuis en wasbekken), een aparte badkamer (met een douchekop, boiler, toilet, lavabo en spiegel, evenwel zonder douchekabine of douchegordijn, wel is er een mooi rond gat in een aflopend hoekje) en een slaapkamer met een groot bed, bureau, kleerkast, televisietafelkastachtig dingetje met TV en DVD speler. En er is airconditioning, en chauffage (het is hier ongeveer even koud als in het België dat ik recentelijk verliet). Het is een proper spel, dit appartement. En er is telefoon. Het nummer dat bij weer en ontij gebeld kan worden is 00 86 531 8352145.

Mijn GSM werkt, jammer genoeg, niet gaarne samen met de Chinese operatoren. Ik heb geen enkele ontvangst. Het zou aan de SIM kaart liggen en ik zal morgen trachten een nieuwe op de kop te tikken.

Ik ben overigens meteen vriendelijkjes opgevangen door de 'Educational Director' van de school hier, Ben, inwijkeling van Michigan, USA. Hij stelde me gisteren wat op mijn gemak, gaf me een korte toer van de schoolgronden. Trok vandaag met me op, toonde me een aardig (Westers) restaurantje, de (Chinese) supermarkt, het stadscentrum, enzovoort. Het was fijn en geruststellend.

Nu zit ik hier te tijpen, en nu ook houd ik ermee op. Foto's zullen later eens genomen en opgestuurd worden (het internet is hier, in mijn appartementje, niet van de ADSL overtuiging, dus dat zal niet zo snel en aangenaam zijn). In elk geval, als je belt, dan is dat best tussen 9 uur 's ochtends en elf uur 's avonds zijn, of nog, tussen twee uur 's ochtends en vier uur 's middags in jullie regio's. Ikzelf kan voorlopig niet bellen van hier. Ik behoef daarvoor een kaart en twee kamelen en nog enkele zijden jurkjes. Maar kom, dat zijn zorgen voor iets later.

Mij bevindende reeds in de nacht die jullie nog te wachten staat, kan ik zeggen dat ie meevalt. Ge zijt allen gegroet.

Contact | Permalink | Top

De beslissing

Maandag, 2 februari 2004

De kogel is door de kerk: vandaag heb ik mijn ticket naar China geboekt. Morgen moet ik nog een klein kruiwagentje centen gaan ontladen bij de reismakelaar, maar ik ben onderhand op het Geharpoeneerd Pad, het pad waarop terugkrabbelen zorgt voor niets dan pijn en interne bloedingen.

Een vlucht met Finnair wordt het. Vertrek op 3 maart jongststaande, om 11 uur 30 in Brussel. Een klein oversteekje naar Helsinki, alwaar wij onze zilveren vogel even op haar rubberen pootjes zullen laten uitademen. Rond een uur of zeven in de avond wordt dan doorgevlogen naar de rijzende zon, de echte rijzende zon dan, want het Land van de Rijzende Zon, dät is Japan. Geland wordt om 9 uur 's ochtends, plaatselijke tijd, vermoed ik. Van daaruit moet ik vooralsnog een vluchtje boeken naar Shenyang of Anshan. Dat doe ik misschien morgen, of wie weet doe ik dat in China zelf, mezelf behelpend met het mondje Mandarijn dat ik al spreek ('Ni shiang tjsu fangdjen tsjeu ma?' - Wil je gaan eten naar een restaurant?). Ik raak er wel.

Ik heb een kleine scan gepleegd uit mijn atlas, en ben dan ook trots om u hier een kaartje te presenteren.

Zuid-Oost Azie en Anshan
Een kaartje van Zuid-Oost Azië met een lichte klemtoon op Anshan.
U kunt op deze kaart, evenals op andere beelden om en rond deze site, klikken voor een versie in volledige grootte
[Bron: Wolters' Algemene Wereldatlas, 1989]

Contact | Permalink | Top

Eerste post

Donderdag, 29 januari 2004

Binnen afzienbare tijd ('t gaat hier om weken, misschien zelfs dagen) vertrek ik naar het land der eeuwige glimlach, China. Waaraan China dat epithet te danken heeft, weet ik nog niet, en ik heb me de moeite niet getroost het te uit te snuffelen. Ik heb evenwel, voor zij die uitblinken in het rijk der twijfel, voor zij ook, die denken dat het de Japanners zijn die zich gaarne glimlachend laten stereotyperen, een snipper ondersteunend materiaal:

Het land van de glimlach (578 x 633)
Het land van de glimlach op verplaatsing
Uit "De Morgen" [van enkele jaren geleden?]

Contact | Permalink | Top